( 803 . ) اين كلام را « عقد الفريد - عقد الفريد - جلد 3 ص 96 » در جلد 3 ص 96 نقل كرده و « ابن عبد البر » در كتاب « استيعاب ابن عبد البر - استيعاب - ج 2 ص 292 در شرح حال « عبد اللّه ابن زبير » » در شرح حال « عبد اللّه ابن زبير » ج 2 ص 292 و « ابن اثير » در « اسد الغابه ابن اثير - اسد الغابه - ج 3 ص 162 در شرح حال « عبد اللّه ابن زبير » » در شرح حال وى ج 3 ص 162 آورده‌اند . ( 804 . ) اين سخن را « ابن معتز » در كتاب « بديع ابن معتز - بديع - ص 21 » ص 21 آورده است . ( 805 . ) « ابن شعبه » در كتاب « تحف العقول ابن شعبه - تحف العقول - ص 144 » ص 144 آن را آورده است . ( 806 . ) اين كلام را « مبرد » در كتاب « المقتضب مبرد - المقتضب - » آورده است . ( 807 . ) در شرح ابن ابى الحديد ابن ابى الحديد - شرح نهج البلاغه - و ابن ميثم ابن ميثم - شرح نهج البلاغه - و شرح خوئى خوئى - شرح نهج البلاغه - آمده كه اين سخن از يك خطبه طولانى گرفته شده و ابن ابى الحديد مىگويد : تمام اين خطبه معروف است كه مىتوان در كتابهاى مربوط به اين قسمت يافت .